Archive for juli, 2015

Gelukkig in Holset X; Hè ja, een doorstart.

zondag 19 juli, 2015

Meestal hoor je alleen maar van een doorstart als het over een bedrijf (of een instelling waarvan je vroeger niet wist dat het eigenlijk ook een bedrijf was, zoals een ziekenhuis bijvoorbeeld) failliet gaat of dreigt te gaan.
Er zijn dan nieuwe geldschieters gevonden en het bedrijf gaat dan, zoals het heet, ‘in afgeslankte vorm’ verder. En dat betekent dan meestal dat er vestigingen gesloten worden en er mensen ontslagen worden of alleen onder ongunstiger voorwaarden kunnen aanblijven.

De uitdrukking doorstart komt uit de luchtvaart.
Het houdt in dat een toestel aan komt vliegen op de landingsbaan. Deze even met de wielen aanraakt en dan vol gas weer opstijgt. Een wat overbodig aandoende procedure, lijkt me. Was dan gewoon boven gebleven, zou ik zeggen, maar het zal toch wel ergens goed voor zijn, want het wordt in elke vliegopleiding druk geoefend.
Maar als je het woord doorstart even los denkt van zijn gebruikelijke betekenis, is het iets wat de verbeelding prikkelt. Al was het alleen maar omdat het zo’n intrigerende tegenstrijdigheid in zich herbergt.
Dóórstarten, dóór beginnen dus?
Opnieuw beginnen, ja dat kan, maar dóór beginnen? Als je doorgaat met iets, ligt het begin er van al achter je. Ja toch?
Hoe onlogisch het woord is, wordt duidelijk als je je voorstelt hoe een video van een doorstartende atleet er uit zou zien.

Maar ik denk dat op het menselijke vlak er toch wel iets kunt bedenken wat op doorstarten lijkt.
Ik heb al lang geleden bedacht dat het best een leuk idee zou zijn om een vorm van hertrouwen met je partner te bedenken.
Nee, niet uit elkaar gaan en dan weer opnieuw beginnen. Dat is meer iets voor mensen die niet weten wat ze willen.
Nee je trouwt opnieuw met iemand terwijl je er al mee getrouwd bent.
Dat is denk ik bijna net zoiets als doorstarten; iets wat niet helemaal lijkt te kunnen.

Wat is daar nou de lol van?
Nou, ten eerste dat je iets doet wat redelijkerwijs niet mogelijk is.
Maar bovenal komt iemand natuurlijk alleen maar op zo’n idee als hij of zij een prettig soort huwelijk heeft. Dan ben je niet alleen tevreden dat je toen dat jawoord hebt gegeven, maar vooral dat die ander dat ook deed, en zich daar tot vandaag de dag aan gehouden heeft. Dus dan zou het toch ontzettend leuk zijn om dat jawoord nóg een keer te geven?

Ja, en daar komt de logica van de werkelijkheid weer eens dwarsliggen, want zoals we weten is daar die ijzeren wet: Eéns gegeven, blijft gegeven.
Maar daar heb ik iets op gevonden:

Minstens net zo leuk, wat zeg ik, nog veel leuker, is het om elkaar het ja-nog-steeds woord te geven.
En eigenlijk nog veel betekenisvoller, want nu weet je waar je het over hebt, en toen was er alleen maar een roze verwachting.

Je kunt daar dan van alles omheen bedenken, en klein ritueel, of voor mensen die daar van houden, een feest.
Bijvoorbeeld om het zo te doen zoals je het toen eigenlijk had willen doen, maar niet kon doen omdat je rekening had te houden met wensen en verwachtingen van families en vrienden.

Of zonder feestje, omdat het ja-nog-steeds woord zelf het feestje is.

Mocht je je geïnspireerd voelen, en vind die ander het ook een leuk idee, dan zou ik zeggen: Doen.

Happy doorstart!

Gelukkig in Holset IX; Snoepgroente

zondag 19 juli, 2015

Zolang onze Duitse buren met vakantie zijn, zorg ik voor hun poes. Een wat terughoudende dame, die wel tegen mij praat, maar niet geaaid wil worden. Haar voer staat in de bij keuken en haar bakje was ik af in de keuken. Daar valt mijn oog op de tekst “Kochen ist Liebe”. Kan ik het helemaal mee eens zijn. En het verbouwen van ingrediënten voor dat koken is volgens mij ook iets wat liefde vraagt. De moestuin is dan ook een belangrijke leverancier van mijn levensgeluk. Het begint al in de winter met het nadenken over het teeltplan. Je denkt na over vorige resultaten en als iets na drie seizoenen weer tegenvalt past die groente niet bij jou, of pas jij niet bij die groente, en je kan ook nog de grond of het weer de schuld geven, maar kies je voor een ander gewas. Ruim op tijd zijn de zaden al aangeschaft en staan ze in volgorde van zaaien of voortrekken al in een bakje te wachten tot het zo ver is. De pootaardappelen staan op een niet te lichte en niet te warme plaats te ontkiemen. Ieder in zijn eigen kuiltje van een eierverpakking. De nu lege zuurkoolvaten zullen nog lang geduld moeten hebben voor de Filderkraut kolen klaar voor de oogst zijn. Als de paden en bedden uitgezet zijn en de grond is losgemaakt, kan het feest beginnen. Op de juiste datum en bij passend weer word er gezaaid en bij de volgende bezoeken aan de tuin wordt er vol verwachting uitgezien naar de eerste groene puntjes. Dat is elke keer weer een groot geluksmoment. Een vriend van vroeger schreef mij ooit dat ik gezegd zou hebben: Als iemand een zaadje in de grond stopt en daar komt een plantje uit, is dat geen wonder. Maar als ik een zaadje in de grond stop en daar komt een plantje uit, dan is dat wel een wonder. Ik kan me niet herinneren dat ik dat gezegd heb, maar ik ben het er helemaal mee eens. Wonderen gebeuren namelijk nergens anders dan in het hart van de verwonderde. Maar het grote feest begint als je eerste maaltje aan het plukken of snijden bent. Welk gewas dat is, is niet  goed te voorspellen, omdat het weer een grote rol speelt. En soms lukt iets niet om redenen die je nog niet doorgrond hebt. Maar dat is ook het leuke van een moestuin, je leert van je ervaringen en vaak ook van je mede tuinders, dus er groeit niet alleen moes, maar ook de tuinder zelf groeit. Als de oogst in volle gang is ontstaat het luxe probleem dat er zoveel tegelijk klaar is dat er niet tegen op te eten valt. Dat komt natuurlijk ook omdat je meer zaait dan je nodig hebt, omdat je de zaden niet per stuk of per gram koopt maar per zakje en je het niet over je hart kunt verkrijgen om daarvan iets weg te gooien of in onvruchtbaarheid te laten verkommeren, en je hebt ook niet altijd iemand die een tuin heeft en daar die zelfde dingen in wil zetten. Dus daar heb je dan plotseling sla, bonen of kolen in een hoeveelheid die meerdere pannen uit zouden rijzen. OK, je kan natuurlijk invriezen, en dat is in zoverre een goed idee dat je ’s winters ook wel iets lekkers uit eigen tuin lust, maar de sensatie van smaak en geur van dauwverse groenten en kruiden mis je dan wel. Hoeveel leuker is het niet om er voor te zorgen dat er her en der in het dorp van jouw peultjes, sla en kapucijners wordt genoten. Prettig bijeffect is dat er ook weer kersen pruimen en aardbeien jouw kant op komen. Onze peultjes worden bovenal gewaardeerd door ouders van jonge kinderen die denken dat ze geen groenten lusten. Peultjes zijn namelijk geen soepgroente, maar snoepgroente. (Hoewel een handvol peultjes in een groentensoepje geen kwaad kan). Vandaag wordt echter een tweede snoepgroente van eigen tuin gelanceerd mede ten faveure van onze klein(st)dochter die hier logeert. Het wordt een omelet met doperwten met iets van compote er bij. (Zweden zouden hiervoor lingonkompott, vossebessenjam gebruiken). Vooraf worden het snijbietpannekoekjes, een recept van de MSN app (nu gebruik ik dat woord ook al) Eten en Drinken. Die snijbiet is ook vanochtend gesneden. Aan al dat geoogst is natuurlijk het nodige werk vooraf gegaan. De grond hier bestaat, afhankelijk waar geologische en hydrologische krachten aan het stoeien zijn geweest voor een belangrijk deel uit de befaamde löss. En dat is vruchtbare grond die -anders dan mijn rug- redelijk spitbestendig is. Maar gelukkig heb ik ooit op La Palma kennis gemaakt met de guataca, ook bekend als media luna (halve maan) een naam die je onmiddelijk begrijpt als je het werktuig ziet.
En daar kan geen löss tegenop zelf als hij droog en hard is. guataca_01 Het watertappunt ligt tamelijk ver van mijn perceeltje af en bij grote droogte kan je voor mijn 90 m² zo’n 200 liter water nodig hebben om ieder plantje te besproeien ook ’t kleinste. En dat betekent acht keer met twee gieters van 13 liter over een vrij hobbelig tracé van kraan naar tuin. Dat doe je op dagen van 30 graden of meer natuurlijk het liefst bij zonsopkomst. Werkzaamheden die uit herhaalde handelingen bestaan zoals wieden en plukken, kunnen behalve spierpijn op den duur ook een wonderlijk weldadige rust doen ontstaan in een meestal tamelijk actieve geest. Misschien is die state of mind wel hetzelfde wat andere mensen zoeken in cursussen en oefeningen met wierook en zweefmuziek en zo. Geen idee. Geef mij maar een moestuin.

Gelukkig in Holset VIII; Korte tijdreis

donderdag 16 juli, 2015

Kort na zonsopgang was ik op de tuin.
De zon was nog niet te zien want die bescheen nog de andere kant van de Vaalserberg. De maan was halfvol met een minime bolling aan de rechter kant en stond tamelijk hoog aan de zuidelijke hemel. Nog een weekje tot het Suikerfeest betekende dit deze keer, bedacht ik, en ik dacht even terug aan die collega’s van acht, negen jaar geleden, die de Ramadan voorschriften naleefden en de hele dag zonder eten of drinken werkten in de kas waar het een graad of 28 was. Die keken denk ik ook met bijzondere aandacht naar de maan.

De tuin waar ik me bevond is een moestuin van ongeveer 90 m², die ik sinds oktober 2014 kon huren van de gemeente Vaals.
En dit veldje zorgt voor die laatste 10% die nog aan het volmaakte geluk ontbrak.
Die ochtend waar ik over begon was ik nog niet aan het werk gegaan. Ik stond voor de zoveelste keer mijn ogen en mijn ziel te drenken aan het onbeschrijflijke uitzicht, dat elke keer weer op een andere manier volmaakt als de vorige keren  in je ogen zinkt.

Niet lang geleden had ik op de vraag van iemand uit het dorp, of alles goed ging, geantwoord dat mijn enige probleem was dat ik mijn geluk niet op kon.
Dat was een wat boude uitspraak, want natuurlijk doen zich met enige regelmaat (bijvoorbeeld tegen het eind van de maand) ook praktische problemen voor, maar zonder problemen zou het leven het ook zonder oplossingen moeten doen. En tot nu toe ben ik er in geslaagd het geluk zonder ernstige problemen te verwerken.
Het punt is alleen dat het op momenten nog al overweldigend op je af kan komen.

Zo’n moment was het toen er van uit een bomengroep links een zwerm kraaien, ik schat en stuk of zestig, zeventig luid kraaiend onder de maan door kwam vliegen.
Wow!

Je hoort vaak de uitdrukking dat iemand stomweg op het verkeerde moment op de verkeerde plek was, maar nooit iets over de momenten dat je op het goede moment op de goede plek bent.
Denk bijvoorbeeld maar eens aan die eerste ontmoeting met degene die de verdere loop van je leven zou gaan bepalen.

Het bijzondere aan het moment onder de maan was het gevoel dat het achter liet.
Toen die kraaien over vlogen was er even niets anders.
De ochtend hemel was er. Daaronder de maan, daaronder de kraaien, dan weer een afstand en dan één mens. Op dat moment even ontdaan van alle achtergrond, van de kennis van hoog en laag, van aarde en asfalt, van goed en kwaad. zonder besef van steden en wegen. Eén ontmantelde mens,  die beneden was en naar boven keek, de kraaien bewonderde en ook een beetje benijdde misschien, in een gevoel van onbegrensd ontzag voor alles wat er was en verwondering dat er bij te zijn om het te aanschouwen.

Zo moeten onze verre voorouders zich bij tijd en wijle gevoeld hebben toen ze, nog niet beladen met kennis, alles wat er was aanschouwden.


%d bloggers liken dit: