Onzichtbare Inkt

Gister gebeurde dan eindelijk dat waar ik op hoopte sinds de dag in 2004 waarop ik de keynote speech van  de Democratische conventie beluisterde. Barack Obama werd president van de Verenigde Staten.

Natuurlijk verheugt het me ook dat het een zwarte Amerikaan is die nu president is, maar wat me vooral verheugt, is dat het iemand is met een voor Amerikaanse begrippen progressieve agenda, en bovenal iemand met intellectuele inhoud.
Toen ik naar het concert keek dat voorafging aan de inauguratie genoot ik bijzonder van de show.
En een dag later mijmerden we op weg naar Delft of  een Nederlands inauguratie concert mogelijk zou zijn, en hoe dat er dan uit zou zien.

Zouden wij een show kunnen leveren van de kwaliteit die wedie dag daarvoor gezien hadden?
We waren er somber over.

Wie zouden we moeten uitkiezen om die verbindende teksten uit te spreken? Een van onze topacteurs, zoals we die kennen uit de vele soaps en tv commercials? Ik zeg nog zo, géén bommetje.
Welke zangers zouden we het Wilhelmus en ‘In naam van Oranje doe open de poort’ doen zingen? Geer en Goor? Of houden we het serieus met André Rieu en Wibi Weetikveel?
Een schrijver dan? Onze bijna Nobel laureaat Fidel Mulisch, maar hoe voorkom je dan weer dat het publiek denkt dat híj geinaugureerd wordt in plaats van Balkemans.

Nee, we moeten er maar niet aan beginnen. En ja, natuurlijk is het maar show, zoals in zekere zin ook Romeo en Julia show is, en de Mattheus Passion show is.
Show is mooi, as long it is  show you can believe in.

Want daar gaat het om. Kan je er in geloven?

Onze nationale scepticus, (met wie ik overigens zowel de voorliefde voor het slecht geschoren rondlopen in truien als het beoefenen van het sierlijk mopperen deel), dreigt langzamerhand toch wel een beetje in een act te vervallen.
Natuurlijk is scepsis een onmisbaar voedingssupplement , maar een overdosering is schadelijk voor de gezondheid.
Degenen die zich nu scharen in het koor van Slimme Henkies die het “Eerst zien dan geloven” aanheffen, begrijpen niet dat dit een tamelijk domme stelregel is.
Als je iets ziet gebeuren, hoef je het niet te geloven; dan wéét je dat het kan.
Geloven is niets anders dan dan een bijzonder sterke verwachting hebben, dat iets bepaalds het geval is, of zal zijn. En dat kan heel behulpzaam zijn om een slechte tijd door te komen en het kan zelfs inspireren om er zelf iets aan te gaan doen. En een collectief gedeelde verwachting kan er toe leiden er gezámenlijk iets aan te gaan doen, waardoor de kans toeneemt dat het gebeurt.

Dat mechanische blussen van elk enthousiasme met een overdose aan tegenwerpingen doet me denken aan de ervaring die ik had in de tijd dat ik op La Palma woonde en daar wat klusjes opknapte voor een Amerikaan die daar wat grond bezat.
Als ik hem iets vertelde over de plannen die ik had om daar te overleven, begon hij onmiddellijk alle redenen op te noemen waarom dat niet zou lukken.
Toen ik hem vertelde dat ik dat wel erg ontmoedigend en vervelend vond zei hij, dat het nooit kwaad kon om een emmertje water klaar te zetten als je een kampvuur aanstak. Waarop ik hem zei, dat ik het daar mee eens was, maar wat hij deed, was dat hij over mijn lucifers piste zodat ik het vuur niet eens aan kon steken.

En wat het vuur van Obama betreft, laat dit branden, zodat we ons er allen aan kunnen warmen, maar dan in eigen haard en niet in welke brandhaard dan ook in het Midden Oosten. Dus ook niet in Afghanistan.

Ergens in het oosten des lands is er een voetbalclub waarvan de aanhangers zich zelf trots de superboeren noemen.
Toch zou die naam beter passen bij mijn mede-aanhangers van Ajax, omdat Amsterdam en de Amsterdammers hun reputatie nu eenmaal te danken hebben aan ondernemende provincialen die naar de hoofdstad trokken omdat zij meenden, dat ‘het daar allemaal gebeurde’.
Onbewust schiepen ze daarmee een zich zelf vervullende voorspelling, en er waren ook tijden dat er van alles en nog wat gebeurde, zoals er ook een tijd was dat Ajax het mooiste voetbal van de wereld speelde.

Met beiden is het later mis gegaan: met het voetbal van Ajax en met het grote gebeuren van Amsterdam.
Mijn vertrek uit Amsterdam in 1976 had veel te maken met de opkomst van een vervelende generatie ik-ook-ers die de vreedzame maatschappelijke bewegingen ging domineren. Krakers en andere radicalinski’s. Het eens zo leuke Amsterdam werd een groezelige stad vol gelijkhebbers en ik zou dan ook geen echte doorbrekende creatieve ontwikkeling kunnen opnoemen die sindsdien in Amsterdam (of elders in Nederland) heeft plaatsgevonden.

Post, neo en postneo knip- en plakwerk is het wat er op ons afkomt.

Maar mythes blijven langer bestaan dan inhoud, en een zekere opvatting dat trouw een deugd is, maakt dat ik toch probeer om van Ajax te blijven houden en blijf ik toch ook wel stiekem genieten van dat verongelijkt zeikerige toontje van het Amsterdamse dialect, waardoor je je realiseert dat die zingende kroegbaas uit Utrecht eigenlijk een hardstikke vrolijke positivo is.
Toen ik in 1982 in Rotterdam neerstreek was dat ook eigenlijk best een verademing. Van der Louw was mijn hoogste baas, al heb ik hem nooit ontmoet, en mijn meeste collega’s hadden  een opgeruimd soort ‘dat doet ik wel even voor je’ instelling.

In de loop van de jaren verdween echter ook hier de gemoedelijkheid. Doodnormale collega’s bleken bij de beursgang van World Online een groot gedeelte van hun werkdag beurskoersen te volgen, en ook de geluiden bij de koffieautomaat werden steeds rechtser.
Toen de LPF golf over de kade spoelde was ik te oud om nogmaals te verhuizen en bovendien had ik nu een gezin en was m’n hypotheek nog niet afgelost.

Goed, die golf heeft zich grotendeels teruggetrokken, al is er wel wat bezinksel in het landschap achtergebleven.

Maar nu is hij dan gelukkig hier, de heer Aboutaleb.

Iets te laat naar mijn smaak en het is jammer dat hij de heer Cohen niet meegenomen heeft.
Rotterdam is een grote stad, die door de Rotterdammers zelf al in tweeën verdeeld is, dus een duo-burgemeesterschap zou hier niet eens zo gek zijn.

Aboutaleb en Cohen staan bekend als bruggenbouwers. Nou dat is hier niet zo nodig, we hebben hier al een stel prachtige bruggen, maar misschien krijgen ze het voor elkaar om een bepaald stel Rotterdammers die bruggen te laten gebruiken.

Of Aboutaleb hier zal kunnen werken?

Gister zag ik in Nova een Rotterdamse politicus, die naar zijn naam te oordelen een blanke man moet zijn. Maar dat was moeilijk te zien omdat hij rood aangelopen was van woede en frustratie.

Tsja.
Vroeger had Ajax een Sörensen met twee paspoorten op het middenveld, nu heeft Rotterdam alleen nog maar een Sörensen met slechts één paspoort,
in de achterhoede.