Posts Tagged ‘Uncategorized’

Betere vraag: “Wat is de on-zin van het (je) leven?”

zaterdag 10 juli, 2010

Iemand die op zoek is naar zijn identiteit, doet me altijd denken aan iemand die zijn bril loopt te zoeken zonder in de gaten te hebben dat hij die bril op heeft.
In beide gevallen valt dat gene waar naar gezocht wordt samen met datgene waar mee gezocht wordt.
Van die twee zoekenden heeft de bril-zoeker de beste vooruitzichten, omdat deze datgene wat hij zoekt kent, en het daardoor ook direct zal herkennen als het zijne wanneer hij het ziet. (Bijvoorbeeld in een spiegel, waar hij toevallig langs komt).

Voor de persoon die op zoek is naar zijn identiteit, zijn de vooruitzichten wat somberder, omdat hij het gezochte niet kent en ook niet kan herkennen, omdat hij een verkeerd beeld heeft van wat het begrip ‘identiteit ‘eigenlijk inhoudt. Anders zou hij er namelijk niet naar zoeken.
Degene die zoekt is namelijk datgene wat hij zoekt.
Hij is zogezegd identiek aan zijn identiteit. Maar hij snapt dat niet, want hij is  op zoek naar een attribuut dat hij aan zich zelf kan toevoegen.
En daarin is hij niet de enige.
Mensen zijn massaal bezig zich te omringen en te behangen met attributen. Dat kan in materiële zin door bezittingen te vergaren, zich zelf te piercen of te tatoeëren, hun haar of hun gezicht te verven, verre landen plat te lopen of een opvallend huisdier aan te schaffen. Maar het kan ook in ideologische zin door te zoeken naar een ‘spiritueel’ etiket of zich te verschansen in een etnisch of nationalistisch sjabloon.

Ik weet niet of die mensen er blij mee zouden zijn als ik ze dat zou zeggen, maar waar ze naar lijken te zoek is naar een merk. Een sterk merk. En voor sommigen van hen bij voorkeur een eigen merk. Maar de meesten nemen genoegen met (let op dit woord!) identificatie met een bestaand sterk merk.
Op het  moment  dat ik dit stukje schrijf worden in de meeste grote steden in Nederland grote beeldschermen op pleinen opgesteld om duizenden mensen in de gelegenheid te stellen gezamenlijk naar de finale van het wereldkampioenschap voetbal te kijken, en feest te vieren als het Nederlandse elftal wint.
Velen zullen zich daarvoor in bizarre kleding hullen en als het Nederlandse elftal inderdaad wint, zullen ze uitzinnig van vreugde zijn omdat we gewonnen hebben. Niet dat elftal, nou ja die ook natuurlijk, maar Nederland is kampioen. We are the champions!

Is dat iets om je druk over te maken?
Lastige vraag.
Het is natuurlijk jammer tot tragisch als je ziet dat mensen hun leven lang bezig zijn placebo’s voor nieuwere placebo’s in te ruilen. Want omdat het middel niet echt werkt blijven mensen onbevredigd en streven ze doorlopend  naar nieuwe geluksbrengers. Maar ik moet bekennen mij niet mijn broeders hoeder te voelen, en zeker niet als het om miljoenen broeders gaat.

Wat echter wèl van belang is, is wat het maatschappelijk  effect  is van hele volksstammen die hun vervulling denken te vinden in het verzamelen van zoveel mogelijk attributen.
Dat leidt namelijk tot een massale productie van onzin. Verdovende onzin.

Om maar enkele voorbeelden te noemen:
Al snel na de invoering van de televisie volgde de kleurentelevisie. Daar waren we jarenlang tevreden mee, maar nu wordt terwijl de HD televisie nog maar in een deel van huizen staat,  ons al weer 3D televisie aangeboden.
Televisie is eigenlijk al een ouderwets begrip. Je moet eigenlijk een soort huisbioscoop hebben, iets waarbij je niet meer weet waar je PC ophoudt of je TV begint, zoals je ook met je telefoon moet kunnen navigeren en met je  espresso-apparaat moet kunnen twitteren. Onder tussen liggen we aan het infuus bij een provider waar we zoveel bandbreedte hebben dat we in één uur meer video kunnen binnenhalen dan we in de rest van ons leven kunnen bekijken.
Dat kost allemaal geld, energie en grondstoffen.
Zelfs als we die spullen allemaal klimaatneutraal zouden  kunnen fabriceren, distribueren en recyclen zouden we daarvoor toch de schaarse voorraden van bepaalde grondstoffen verder moeten uitputten, met alle geopolitieke dreigingen die daaruit kunnen ontstaan.

Is daar iets tegen te doen?
Wat denkt u zelf? Zou er in Nederland een politieke partij te vinden zijn die in haar programma zette: “Wij streven naar een economische groei van min 1,7%”?
Denk het niet.
Wat dan wel?
Jaren geleden, misschien wel 20 jaar, was er een plaag in de varkensindustrie. Op het journaal waren beelden te zien van het ‘ruimen’ zoals men dat verhullend noemde van varkenshouderijen  in onder meer Duitsland. Er was een fragment wat mij enorm schokte en me nog steeds achtervolgt:
Een boer had een  jong varken bij de achter poten vast en sloeg het beest met zijn kop tegen de stalmuur dood. Naast hem lag een stapel roze varkenslijken.
Even schoot door dat laatste beeld een beeld heen van een stapel mensenlijken uit filmbeelden van de bevrijding van een van de concentratiekampen. En meteen daarop schaamde ik me voor die associatie ( je mag Auswitsch nergens mee vergelijken), maar toen ik er over bleef nadenken kon ik er toch niet omheen dat de dieren die ik at  eigenlijk geen leven voor de dood hadden gehad, maar hun bestaan hadden doorgebracht in een soort vernietigingskamp.
Wat kon ik daaraan doen? Een Partij voor de Dieren was toentertijd net zo onwaarschijnlijk als een partijprogramma met economische krimp nu.
Ik besloot geen vlees meer te eten. Vrouw en kinderen konden daar wel in meegaan en dus gingen we op zoek naar vleesvervangers, vanwege de broodnodige eiwitten en zo.
In die tijd was dat lang zoeken en weinig keus. Maar nu zie je in alle supermarkten steeds meer schapruimte ingeruimd voor vegetarische producten, en deze week ontdekten we dat zelfs de Aldi met zijn beperkte assortiment meerdere vega producten verkoopt.

OK waar wil ik naar toe? Ben ik een soort terug naar de natuur type?
Nee, hooguit een vooruit naar de natuur type. Naar de menselijke natuur wel te verstaan.
Vooruitgang is voor mij niet meer dingen, maar de goede dingen.
Technologie is fantastisch als die gebruikt wordt voor het ontwikkelen van schone basisproducten die generaties mee gaan.
Laten we kinderen weer leren hun fantasie en hun handen te gebruiken om dingen te maken.
Gun ze het geluk om hun zelf gezaaide worteltjes te proeven.
Laten we ons zelf niet vermoeien met schijnproblemen als  onze identiteit (zie: Wie ben ik, en waarom?) of vragen over de zin van het leven (zie: Rare vraag eigenlijk: “Wat is de zin van het leven?”) maar ons bezig houden met het leven zelf en kijken hoeveel overbodige onzin we daaruit kunnen verwijderen.

En oh ja, bedenk de volgende keer dat je op de fiets zit dat je eigenlijk al een prachtig toestel hebt, dat niet van echt te onderscheiden beelden produceert in maximale definitie, full colour, surround geluid en drie echte dimensies, waarmee je de camerahoek met die twee handels voorop kunt instellen en je kunt inzoomen door je pedalen te bewegen. (Uitzoomspiegel los verkrijgbaar).
En terwijl je zo van deze Super TV geniet, werk je ook nog aan je gezondheid.

Kicken!

Advertenties

Haags respect

vrijdag 25 juni, 2010

De uitslag van de Tweede Kamer verkiezingen was teleurstellend, maar geen schok voor me. De peilingen gaven al lang aan welke kant het op ging. En ook zonder peilingen is het voor een enigszins oplettend persoon dat er een in kracht toenemende rechtse wind door Nederland waait.
Nu wil ik niet direct van een Post Electorale Stress Stoornis spreken, maar er ontwikkelde zich wel een aanzienlijk kater na de uitslag, want nog voor de haan drie maal gekraaid had werden de kiezers al vanaf meerdere kanten verraden.

Het begon met onze VOC held Jan Pieterszoon Balkenende.
Nog voor het ochtend krieken verscheen hij voor de pers en verklaarde hij:

“Ik heb onze partijvoorzitter laten weten dat ik mijn partijleiderschap per direct neerleg en ook heb ik aangegeven dat ik niet zal worden geïnstalleerd dat ik niet zal worden geïnstalleerd als lid van de Tweede  Kamer in zijn nieuwe samenstelling. Ook dat behoort bij het nemen van politieke verantwoordelijkheid.”

Het loont de moeite om zo’n tekst eens nauwkeurig te lezen.
Wat als eerste opvalt is dat Balkenende halverwege zijn uitspraak van de bedrijvende naar de lijdende vorm overstapt:
Hij heeft zijn partijleiderschap neergelegd, maar hij zal niet worden geïnstalleerd als lid van de Tweede Kamer.
Alsof er een hogere macht is die hem, Jan Peter Balkenende verhinderde om zitting te nemen op de zetel waarop hij volgens de Kieswet recht had.
Zetel? Zetels mag je wel zeggen, want van de 1.281.886 stemmen die het CDA verkreeg werden er maar liefst 947.785  op nr. 1 van de lijst uitgebracht. Dat is 73,94%, ofwel genoeg voor 15 zetels!
Maar in zijn vervolg zin trekt Balkenende de actie  weer naar zich toe door te zeggen: “Ook dat behoort bij het nemen van politieke verantwoordelijkheid.”

En hier slaat bij mij de totale verbijstering toe:
947.785 mensen zeggen ik wil jóu in de tweede Kamer als míjn politieke vertegenwoordiger, en hij zegt dan ‘dat doe ik niet’ en noemt dat vervolgens nog ‘het nemen van politieke verantwoordelijkheid”!

Nou ik noem dat gewoon weglopen.
Beledigd.
In Duitsland noemen ze  iemand die zoiets presteert Verzichtkanzler.
Waar is die Balkenende die keer op keer kraaide dat hij bij tegenwind alleen maar harder ging trappen?
We weten het nu. Hij gaat harder staan trappen op de  kiezers die hem trouw zijn gebleven.
Natuurlijk, hij heeft van te voren geroepen dat hij voor goud ging. Zoals wel meer gebeurt bij atleten met meer testosteron dan realiteitszin.Maar dat is nog geen excuus om als je de gouwe plak niet wint de 15 zilverlingen die je wel verdiend hebt in het gezicht van de jury te smijten.
Nu weten we wat een Balkenendenorm werkelijk voorstelt.
Meneer neemt geen genoegen met de nederig dienende taak van gekozen volksvertegenwoordiger. Hij wenst niet een van de vele door het volk geroepenen te zijn. Nee, hij wenst de ene door de majesteit uitverkorene te zijn.
Laten we deze man zo snel mogelijk vergeten!

Wilders was een goede tweede in kiezersbedrog.
Nog geen acht uur nadat hij het laten vallen van zijn AOW breekpunt kiezersbedrog noemde liet hij het vallen. Hij heeft er kennelijk het volste vertrouwen in dat zijn kiezers dom genoeg zijn om dat van hem te pikken.
Hij switchte trouwens op het zelfde punt als Balkenende ook al twee keer.
Vóór de gemeenteraadsverkiezingen zette hij zich zelf als lijstduwer op de lijst van Den Haag, met de verzekering dat hij bij verkiezing zijn zetel niet zou opeisen.
Vervolgens deed hij dat toch, omdat hij de keuze van zoveel kiezers wel moest respecteren. En inmiddels heeft zijn zetel weer teruggegeven omdat de twee functies raadslid en kamerlid niet goed te verenigen zijn. Wat een briljant inzicht is natuurlijk.

Dat respect voor de kiezers scoort trouwens hoog dezer dagen.
Iedereen van links tot rechts hoorde je in de dagen na de verkiezingsuitslag roepen dat je die miljoen kiezers die de PVV erbij had gekregen natuurlijk serieus moet nemen. Een geluid dat ik me niet herinner gehoord te hebben in 2006, toen de SP nog meer stemmen won.
Maar intussen hulden de partijen zich in nevelen hoe dat respect dan vorm moest krijgen en trachtten ze de hete PVV-aardappel met respect en al in de schoot van de concurrentie te frommelen.
Zoals ook een dichte nevel de (in)formatie omhuld. Hier kan namelijk niets over gezegd worden omdat dit de “procedure” zou schaden.
De procedure is kennelijk als een vierde macht aan onze Trias Politica toegevoegd.

Wat mij betreft zouden al die formatie-, informatie-, verkennings-, snuffel- en knuffelrondes volledig vastgelegd moeten worden en na totstandkoming van een kabinet openbaar gemaakt moeten worden. Zodat wij, de kiezers, weten hoe en door wie er geschoven is met standpunten en programma’s, zodat we daar bij de volgende verkiezingen rekening mee kunnen houden.
Dat zou nog eens van respect voor de kiezer getuigen.

Inmiddels zijn er na 16 dagen al vier combinaties bekeken en afgeserveerd en het begint er een beetje naar uit te zien dat met de VVD van Rutte niet samen te werken valt. En dat is vervelend voor de grootste onder de dwergen. Zeker nu hij hierdoor in de door hem afgedankte categorie der kansarmen dreigt te belanden.
Het valt te vrezen dat er echter bij volgende verkiezingen niet zoveel minder kans op een impasse is omdat we met een stelsel blijven zitten van tien partijen waarvan er acht in grootte naar elkaar toe kruipen.
Ik begin daarom steeds meer begrip te krijgen voor een kiesdrempel van bijvoorbeeld tien procent.

Hoe is dat te verdedigen door iemand die ooit PSP, Groen Links en SP heeft gestemd?
In de tijden dat ik dat deed, was er een sterke PvdA, waarvan je kon aannemen dat die in de regering zou komen. En je stemde dus op een groenere linksere of een pacifistischere variant om de PvdA scherp te houden.
Bij het bestaan van een kiesdrempel zou dat niet meer effectief  zijn en in zo’n situatie zou de richtingenstrijd binnen de partijen plaats moeten vinden door vleugelvorming.

Zoiets hebben we ook al gehad in de tijd van Nieuw Links en de Rode Vrouwen.
Het populisme houd je hier niet mee tegen en dat moet ook niet. Er zullen waarschijnlijk wel twee populistische partijen boven de kiesdrempel uitkomen, een linkse en een rechtse, maar ze zullen geen dwingende rol spelen bij de coalitievorming.

Hoezo, aanrechtsubsidie?

woensdag 3 maart, 2010

Het is 3 maart 2010 en ik heb voor de deelraadsverkiezing toch maar op Groen Links gestemd.
Op die kleine schaal kunnen ze niet veel kwaad.  Maar in juni hoeven ze niet op mij te rekenen.
En dat éne woord ‘aanrechtsubsidie’ speelt daar een belangrijke rol in.

Het is een denigrerende term die mevrouw Halsema dan ook elke keer op een smalende toon uitspreekt en waarmee zij de algemene heffingskorting voor niet buitenshuis werkende vrouwen bedoelt.

Die toeslag vervangt een deel van de belastingvrije voet. Dat was het bedrag dat je in mindering mocht brengen op je belastbaar inkomen. En die was voor een gehuwde eenverdiener  groter dan voor een alleenstaande.

Om voor mij onduidelijke redenen is die regeling afgeschaft, maar krijg je ter compensatie maandelijks een bedrag van de belasting op je rekening gestort. En een andere nieuwigheid daarbij was dat de niet verdienende partner (niet per se een vrouw) zijn of haar toeslag op een eigen rekening gestort kon krijgen.

In de ogen van mevrouw Halsema is die redelijke belastingmaatregel nu een ‘aanrechtsubsidie’ geworden, die zoals ze wel eens wil uitleggen vrouwen (want mannen komen in haar verhaal nooit voor) er van weerhoudt de arbeidsmarkt te betreden.

Blijkbaar denkt mevrouw Halsema dat als een vrouw beroepsmatig wil werken ze zich daarvan laat weerhouden door pakweg € 160,- per maand.
Wat ik stuitend vind aan haar verhaal is dat ze haar pseudo feministische streven verpakt in een uiterst demagogische term, want er is helemaal geen opzet om te subsidiëren en het kan ook nauwelijks als zodanig werken.
Het betitelen van deze toeslag als ‘aanrechtsubsidie’ is net zo iets als het streven naar het afschaffen ervan opvoedingsbelasting te noemen.

Wat is er trouwens mis met een aanrecht. Ik vind dat gezinnen waar nog dagelijks gekookt wordt door een van de ouders (of gezellig door beiden) een aantrekkelijker nest vormen voor kinderen , dan gezinnen waar het conservenblik en de magnetron de dienst uitmaken. En ik ben ook blij dat mijn kinderen niet in de buitenschoolse opvang terecht hoefden te komen.
Wat je niet laat vallen, hoeft immers ook niet opgevangen te worden.

Wat mevrouw Halsema vergeet is dat vrouwen heel wel in staat zijn zelf uit te maken of,  hoe, waar, waarmee en wanneer ze bezig willen zijn.
Trouwens wil zij het afschaffen van de zorgtoeslag vergezeld laten gaan van de garantie van een redelijk betaalde baan? Lijkt me moeilijk te bieden in dit tijdperk.
En moeten duizenden kostwinners die het afgelopen jaar ontslagen werden, nu ook hun toeslag inleveren, omdat ze wel eens gevaarlijk dicht in de buurt van een aanrecht zouden kunnen komen?

En tenslotte is er al eens nagedacht hoe je die uitbreiding van het woon-werkverkeer op je CO2 balans recht breit?

O ja, door minder te koken natuurlijk.

Na eerste publicatie ontdekt: http://hetmoederfront.blogspot.com/2008/05/doelstelling-het-moederfront.html Warm aanbevolen!

Naschrift 31 maart 2010:

Uit het feit dat D66 kandidaat Pia Dijkstra voorzitter is van de “Taskforce” Deeltijd Plus mag je afleiden dat behalve GroenLinks ook D66 voor afschaffing van de heffingskorting voor niet buitenshuis werkende partners is.
(Betekent Taskforce misschien een instantie die je forceert taken uit te voeren?)
Volstrekt duidelijk is het standpunt van D66 overigens niet omdat de volledige tekst van het het verkiezingsprogramma niet op hun site te vinden is.
Ook het standpunt van de SP is niet helder.  Ik kan me wel uitspraken herinneren dat zij op de zelfde lijn zitten als Groen Links maar ook op de website van de SP is hier geen duidelijk uitspraak over te bekennen. Als er in de discussies naar gevraagd wordt komt daar van de partij geen reactie op.
Het is met het oog op de a.s. verkiezingen misschien een goed idee om de samenstellers van de verschillende kieswijzers er toe te bewegen dit punt in hun keuzelijstjes op te nemen.

Zie ook:  Tweeverdieners en duurzaamheid en Het gezin, broedstoof van de evolutie

Wacko Nederland

zondag 11 oktober, 2009

1. Waarin een profetie vervuld wordt

Mijn moeder stond in de keuken koffie in te schenken, toen ze mijn vader hoorde roepen: “Tine, Tine, kom gauw, die gozer is op de televisie.”
Met die gozer bedoelde mijn vader mij, en ik nam op dat moment deel aan een teach-in georganiseerd door de Algemene Studentenvereniging Amsterdam (ASVA).
Het moet eind zestiger jaren zijn geweest en het was een van de eerste teach-ins die in Nederland gehouden werden meen ik.
Onderwerp was de woningnood. Ik kreeg de microfoon en uitte mijn verbijstering dat de  geboortegolf die nu al zowat twintig jaar door de Nederlandse samenleving rolde er toch in slaagde elke keer weer een segment bestuurders te verrassen.
Ik vreesde dat dit nog wel een tijd zo door kon gaan en zei vervolgens “en let u nu op, want ik spreek hier historische woorden: Ik voorspel u dat er rond 2001 een ernstig tekort in de AOW kas zal ontstaan”.
Mijn ouders wisten niet wat ze zagen. Toen er een ander aan het woord kwam, zie mijn vader – die eigenlijk wel trots op me was, als ik er niet bij was – tegen mijn moeder: “Dat deed ie goed hè, die gozer”. Waarop mijn moeder, die uit consternatie mij op de tv te zien, de inhoud niet zo gevolgd had, alleen maar stamelde: “wat zag hij er slecht uit”.
Het heeft niet geholpen. Mijn profetie is in vervulling gegaan. Nederland is in rep en roer.  “De AOW dreigt onbetaalbaar te worden” schrijven de kranten nu al jaren en alom is geween en knersing der tanden.

2. Schuld en boete

Regeren is vooruitzien. Maar veel politici interpreteren dit geloof ik als ‘denk aan de komende verkiezingen’. En daarom duurde het tot de jaren tachtig voor het woord vergrijzing begon op te duiken.
Toen had er dus al beleid moeten worden ontwikkeld. Maar ja, was daar wel ‘maatschappelijk draagvlak’ voor? Wat in het Nederlands betekent: Kost dat geen stemmen. Dus werd het hete hangijzer maar in de koelkast gelegd vanuit een kinderlijk geloof dat dit hangijzer dan minder heet zou worden.
Maar helaas dit probleem wordt alleen maar groter, net zoals de CO2 uitstoot.
Iedereen die zijn gezonde verstand gebruikt kan immers begrijpen dat als de levensverwachting toeneemt, mensen langer een AOW uitkering krijgen en dat dat alleen maar bekostigd kan worden door

  • of langer premie te betalen
  • of meer premie te betalen
  • of minder uit te keren

Dat laatste valt niet te verkopen, want er zijn mensen die uitsluitend van de AOW moeten leven en dat is nu al niet of nauwelijks mogelijk.
Dus moet het uit de eerste twee opties komen.

Hoe doe je dit nu op de meest nette manier?
Volgens mij door af te stappen van het idee van een vaste AOW leeftijd.
Toen ik in het jaar 2000 zelf 65 was, werd ik gedwongen te stoppen met het werk waar ik goed in was  (het schrijven van computerprogramma’s), en heb ik op een korte periode na, tot mijn 72ste ongeschoold werk moeten doen.
Toen ik me inschreef bij een bemiddelingsbureau voor 65plussers, werd me daar een computercursus aangeboden. En ze keken een beetje verbaasd dat ik zo’n cursus best wilde geven. Blijkbaar was het hun ontgaan dat computers al zo’n jaar of twintig in gebruik waren bij bedrijven en instellingen, en dat de computers uitgevonden waren door inmiddels tamelijk oude knarren.
Maar dit is niet het enige wat er in onze maatschappij wringt wanneer het over leeftijd en werken gaat. Al jaren lang – dus ook los van de huidige crisis – was het zelfs voor een 40plusser al moeilijk om aan de bak te komen. Alle gepraat over flexibilisering en bijscholing ten spijt.

Nu is er werk en werk. Er is werk wat je niet tientallen jaren vol kunt houden en werk wat je tot je tachtigste kan blijven doen.
En kom nou niet met de Arbo wet aan, want als je echt met je handen gewerkt hebt weet je dat je daar in een heleboel bedrijven echt niet mee moet aankomen, want anders nemen ze voor jou wel een slecht ingelichte buitenlander die ook geen lid van een vakbond is.

Wat de kern van de AOW en überhaupt de verzorgingsstaat namelijk is, is solidariteit. De sterkere zorgen niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de zwakkere. De gezonde zorgen ook voor de minder gezonde. Dus werk je zolang je kan werken. Er is niets mis met werken, als je je maar niet kapot hoeft te werken.

3. Vreemde bedgenoten

Het huidige kabinet zal de vier jaar wellicht niet halen. De AOW wringt, Uruzgan wringt, en er is voldoende oud zeer zoals de hypotheekrente aftrek om de bom te doen barsten. Maar wat krijgen we dan? SP en PVV die in hun genuanceerde aanpak van ingewikkelde problemen toch al steeds meer op elkaar beginnen te lijken, vinden elkaar in een ‘handen af van de AOW’ en nu begint mijn bond ook al te praten over mogelijke samenwerking met  de PVV. Dus haal ik dat zilveren FNV speldje maar van m’n jasje en heb ik ze al gemaild dat een FNV met Wilders  een FNV zonder mij zal zijn.

Vieren wij de democratie!

woensdag 29 juli, 2009

Het onderstaande concept van een lobby heb ik geplaatst op de website www.denationaledialoog.nl

Als je dit idee wilt ondersteunen ga dan naar die site, wordt deelnemer aan de dialoog (sowieso een goed idee) ga naar lobby’s, klik daar op alle lobby’s  en stem daar (o.a. op mijn idee natuurlijk).

Aan: De leden van de Tweede Kamer der Staten Generaal
De Nationale Dialoog, 29 juli 2009
Betreft: Het vieren van de democratie
Geachte leden van de Tweede Kamer

Ik richt mijn voorstel in eerste instantie op u om drie redenen:
Ten eerste om dat u behalve als burger ook door uw functie als volksvertegenwoordiger er naar zult verlangen om een fractie van het hele volk en niet van 80% van het volk te vertegenwoordigen.
In de tweede plaats omdat u mij beter dan wie ook zult kunnen adviseren waar ik mijn idee het beste kan insteken.
En tenslotte omdat ik er niet aan twijfel dat ik bij u zeker 50 adhesiebetuigingen voor mijn idee op denationaledialoog.nl zal kunnen oogsten.

In een zin waar het om gaat:
Ik wil bewerkstelligen dat op de dag van de Tweede Kamer verkiezingen het bestaan van een goed functionerende democratie in ons land gevierd wordt door allen die door hun stem uit te brengen die democratie handen en voeten geven.

De achtergrond
Over het algemeen staan we er niet bij stil hoe heerlijk het is om onbelemmerd te kunnen ademen.

Je beseft pas de waarde van vrij toegankelijke zuivere lucht in een situatie waar die niet voorhanden is. Als je je in een brandend huis bevindt, te lang onder water bent geweest, of als je longen aangetast zijn.

Helaas kan je dit tot op zekere hoogte ook zeggen over democratie. Bij de laatste tweede kamer verkiezingen in dit land, vond 20% van de Nederlanders het niet de moeite waard om naar het stembureau te wandelen en daar een stem uit te brengen. In Rotterdam liet zelfs 30% het afweten.
En dit terwijl een democratische regering helemaal niet zo’n vanzelfsprekend verschijnsel is.

Het weekblad The Economist maakt van tijd tot tijd de balans op, hoe het in de meeste landen met de democratie gesteld is.
Er worden 167 landen onderzocht en zij krijgen een rapport cijfer van 1 tot 10 dat gebaseerd is op een score op vijf deelgebieden:

1. Verkiezingsproces en meerpartijenstelsel
2. Functioneren overheid
3. Politieke participatie
4. Politieke cultuur
5. Burgerrechten

Bij een score van 8 tot 10 wordt een bewind democratisch genoemd, bij een score van 6 tot 7.9 wordt gesproken van een democratie met gebreken, scores van 4 tot 5.9 worden als tussenvorm beschouwd en onder de 4 heb je met dictaturen te maken.

Hieronder de resultaten van de laatste twee metingen

Soort regering in 2008 tussen haakjes 2006

Wereld bevolking slaat hier op de bevolking van de 167 onderzochte landen. Omdat alleen micro staatjes niet opgenomen zijn komt dit praktisch overeen met de gehele wereldbevolking in het betreffende jaar.
Bron: The Economist

Gedetailleerde in houd een een uitgebreide verantwoording hoe de score tot stand is gekomen is te vinden in de volgende (Engelstalige) documenten :
http://graphics.eiu.com/PDF/Democracy Index 2008.pdf
http://www.economist.com/media/pdf/Democracy_Index_2007_v3.pdf

Voor wie daar nieuwsgierig naar is, Nederland zakte van een derde plaats in 2006 met een 9.66 naar een vierde plaats in 2008 met 9.53.
Maar, dat is het mooie van een democratie, dat kunnen wij zelf zo weer herstellen.

Maar het eerste waar we dan aan moeten denken is dat de volksvertegenwoordiging ook een volksvertegenwoordiging is en niet een vertegenwoordiging van 80% of 70% van de stemgerechtigden.

Probleem en oplossing

Stemplicht of opkomstplicht kennen we niet meer in Nederland. Stemmen is vrijwillig. Dus wie niet stemt, zal in de meeste gevallen niet gemotiveerd zijn.
(We laten even buiten beschouwing de mensen die fysiek belemmerd waren zelf te stemmen en niet per volmacht konden stemmen, mensen die het vergeten waren dat er verkiezingen waren, of psychisch niet helemaal meer bij de wereld betrokken zijn).
Hoe kan het dat mensen een zo zeldzaam en kostbaar goed als een goed functionerende democratie niet belangrijk vinden?
Daar lijken maar drie mogelijkheden voor te bedenken:

* Zij beseffende de waarde van democratie niet
* Ze geloven niet in onze democratie
* Ze voelen zich niet betrokken bij maatschappij

We kennen allemaal de dooddoeners over Den Haag, de polletiek, dat stelletje zakkenvullers, en het pluche.
Nu is het eenvoudig mensen die dit zeggen dom te noemen, het is vruchtbaarder om dat veel betere verstand van ons dan eens te gebruiken om die afzijdigen ervan te overtuigen dat een democratisch systeem alleen maar werkt als het goed en volledig gebruikt en onderhouden wordt, en dat wil zeggen, dat we het met z’n allen onderhouden.

Stemmen is daar één onderdeel van, en met stemrecht alleen heb je nog geen goed functionerende democratie, maar stemmen is wel de meest duidelijke en concrete manier waarop iedere stemgerechtigde burger rechtstreeks een middel in handen krijgt om deel te nemen aan de vormgeving van de toekomst van de mensen die in dit land wonen.
Het is daarom een geschikt aangrijpingspunt om die mensen die aan de kant blijven staan omdat ze zich onmachtig of buitengesloten voelen, en wellicht ook buitengesloten zijn een hand toe te reiken en te zeggen “Kom op, doe met ons mee, je hoort er bij. Jouw stem telt mee.

De invulling
Op de dag dat wij de democratie vieren moet er een zo breed aanbod van evenementen zijn, dat er voor iedere smaak wel iets aantrekkelijks bij is.
Al die evenementen zijn gratis toegankelijk, voor iedereen die gestemd heeft en als zodanig herkenbaar is, bijvoorbeeld aan een polsbandje.
De evenementen moeten ook fysiek toegankelijk zijn, en daarom is het openbaar vervoer gratis die dag en zorgen vrijwilligers eer voor dat ook minder mobiele personen mee kunnen doen.
Bij de programmering kunnen we denken aan uitvoeringen, lezingen, sportdemonstraties, maar ook aan de openstelling van musea, bibliotheken, sterrenwachten, bijzondere gebouwen of tuinen.
Degenen die dat jaar voor het eerst stemmen zouden daarbij bijzondere aandacht kunnen krijgen, bijvoorbeeld door hen bij de programmering te betrekken, of voor hen erebaantjes te reserveren zoals bijvoorbeeld roadie te zijn bij een band of minder mobiele mensen te mogen bijstaan.
Van de uitvoerenden verwachten wij dat ze om niet optreden.
De overige kosten delen we graag samen. Het is tenslotte ons feestje waarop wij onszelf graag feliciteren met een sigaar uit eigen doos.

Dank u wel voor uw aandacht.


%d bloggers liken dit: